Uwielbiam spacery na otwartej przestrzeni, późnym wieczorem. Gwiazdy, wiatr i ta świadomość ogromności świata. Znowu uciekam przed moim życiem. Muszę sobie dać trochę czasu. Zbyt wiele razy w ostatnich dniach chciałam się zapaść pod ziemię z wagonem fajek, by od razu się z tym zmierzyć. Chciałabym jakiś czas nie obserwować, nie komentować, nie brać udziału w tej jednej wielkiej iluzji. Wiedzieć co się tak naprawdę w życiu liczy. Żyć tym co z pozoru niezdrowe i szalone. A świat po raz kolejny udowodnił, że to nie dla mnie. Chciałabym wieść rozsądne życie. Nie mam już siły na popełnianie błędów i te pieprzone konsekwencje...


Napisane rok temu, teraz nabiera nowego znaczenia.